Iedereen wil het liefst dé komedie uit de jaren 90 van $235,5 miljoen uit de geschiedenisboeken wissen, ik ben tegen
In dit artikel:
De columnist verdedigt de tienerkomedie American Pie (1999) tegen de hedendaagse drang om oudere films louter te beoordelen aan de morele maatstaven van nu. Waar in de filmwereld aanvankelijk vooral makers ter verantwoording werden geroepen voor grensoverschrijdend gedrag, ligt sinds enige tijd ook het werk zelf onder vuur. American Pie is een vaak aangehaald voorbeeld van ‘foute’ jaren‑90humor, maar de schrijver pleit ervoor de film niet te wissen uit collectief geheugen: hij ziet meer nuance dan het gemak waarmee de film wordt afgeschilderd als uitsluitend problematisch.
De film van Paul Weitz scoort nog een respectabele 62 procent op Rotten Tomatoes en krijgt, behalve nostalgie, lof omdat zij meer bevat dan platte grappen. Achter de puberale chaos zitten personages met eigen verlangens en onzekerheden; vrouwelijke rollen als Michelle en Vicky zijn niet louter objecten, maar hebben agency en worstelingen rond seksualiteit. De jongens — Jim, Oz, Kevin, Finch — worden neergezet als stuntelende, onhandige figuren wiens bravoure juist wordt doorgeprikt, waardoor de humor vaak eerder hun gênante ineenschrompeling dan de vernedering van vrouwen belicht.
Toch erkent de schrijver terechte kritiek. De webcam‑scène met Nadia — waarin zij zonder toestemming wordt gefilmd en de beelden worden verspreid — is problematisch, zeker in een tijd van smartphones, sexting en online shaming; wat in 1999 misschien als technologische rariteit overkwam, snijdt nu anders door. Ook de macho‑humor en het gebrek aan diversiteit zijn typische kenmerken van een film die een specifiek, heteronormatief jongensperspectief van eind jaren 90 vertelt. Die beperkingen zijn geldig als kritiekpunt, maar maken de film niet per se waardeloos: het is een tijdsgebonden portret van puberale onzekerheid en prestatiedrang rond seks.
De columnist pleit voor onderscheid: een problematische scène benoemen zonder de hele film te verwerpen. Daarnaast roept hij op tot het maken van hedendaagse tienerkomedies die hetzelfde onbevangen durven te zijn, maar slimmer en inclusiever; hij noemt als tegenwicht de recente belofte van Scary Movie 6 om ‘anti‑woke’ en schaamteloze humor terug te brengen. Concluderend: oude films mogen kritisch bekeken worden, maar verdwijning is geen noodzakelijke reactie — discussiëren, herwaarderen en lachen blijven legitieme antwoorden.