Ze wil 'de smerige figuur' spelen en niet 'de mooie vrouw', maar haar uiterlijk verraadt iedere keer haar schoonheid

In dit artikel:

Halle Berry worstelt al decennialang met het beeld van de altijd aantrekkelijke bijrol: haar schoonheid leidt regelmatig tot eendimensionale, achtergrondrollen in verhalen die vooral door mannen worden gedragen. Om daar tegenin te gaan heeft ze zich vaak bewust “ongrijpbaar” gemaakt voor castingdirecties: voor audities verwijderde ze bijvoorbeeld make-up en liet ze zich ruwer voordoen, zoals bij Spike Lee’s Jungle Fever (1991). Haar doorbraak als serieuze actrice volgde met Monster’s Ball (2001), waarmee ze later een Oscar voor Beste Actrice won — een mijlpaal die ook historisch gewicht heeft als eerste zwarte vrouw die die prijs binnensleepte.

Toch bleven echt uitdagende personages schaars en moest Berry soms smeken om audities te mogen doen. Pas de laatste jaren, rond haar zestiger, merkt ze dat makers steeds meer naar haar persoonlijkheid kijken in plaats van alleen naar haar uiterlijk. In projecten als Bruised, Never Let Go en Crime 101 zet ze die strijd tegen typecasting voort. Een uitgebreider gesprek hierover is te zien in een recente Fandango-video. Berry ziet het als een levenslange artistieke opgave: de rollen pakken waarop ze echt zichzelf kan tonen, niet alleen het mooie plaatje.