Willem Dafoe speelde in een film die zelfs Cannes niet zonder ongemak kon uitzitten

In dit artikel:

Antichrist van Lars von Trier uit 2009 blijft een van de meest beruchte en ongemakkelijke films met Willem Dafoe. De film volgt een naamloos echtpaar dat na een groot persoonlijk verlies naar een afgelegen huisje in het bos vertrekt. Hij is therapeut, zij worstelt met schuld, rouw en angst. Wat begint als een intiem rouwdrama, ontaardt geleidelijk in een harde en duistere horrorervaring.

De kracht van de film zit volgens het artikel vooral in de intensiteit van Dafoe en Charlotte Gainsbourg, die de emotionele afbraak van hun personages bijna ondraaglijk voelbaar maken. Von Trier toont verdriet niet als iets zachtmenselijks, maar als iets dat openbarst en escaleert. Dat levert scènes op met lichamelijke pijn, psychologische ontregeling en expliciete beelden die zelfs doorgewinterde horrorkijkers bijblijven.

Bij de première in Cannes zorgde dat voor opschudding: de film werd uitgefloten, uitgelachen en fel bediscussieerd. Sommigen zagen een gewaagd kunstwerk over rouw en depressie, anderen vonden het pure provocatie. Ook de beschuldigingen van vrouwenhaat bleven aan de film kleven, al won Gainsbourg op het festival wel de prijs voor beste actrice. Volgens het artikel is Antichrist daardoor nog altijd een extreme film die je niet snel vergeet.