Velen verlieten de zaal al tijdens de première, de regisseur: het bewijs dat de film is geslaagd

In dit artikel:

Michael Haneke’s Thriller Funny Games veroorzaakte bij de wereldpremière in Cannes in 1997 felle reacties: een deel van het publiek verliet de zaal, anderen bleven en reageerden heftig. Haneke zag die verdeeldheid als bewijs dat zijn doel geslaagd was: het publiek confronteren met zijn eigen betrokkenheid bij geweld op het doek. Een opvallend moment ontstond toen iemand in de film één van de daders neerschoot en sommige toeschouwers applaudisseerden uit opluchting — maar de scène wordt vervolgens teruggespoeld, waarna de stilte in de zaal duidelijk maakte hoezeer emotie en verwachting de kijker hadden gestuurd.

Met terughoudende muziek, grotendeels impliciet weergegeven geweld en sterke prestaties van onder anderen Susanne Lothar en Ulrich Mühe, dwingt Funny Games de kijker zijn morele reflexen en consumptie van shockbeeld te onderzoeken. De beruchte première in Cannes illustreert hoe cinema niet alleen vermaakt, maar ook kan provoceren en ethische vragen kan oproepen. Haneke zou het concept later opnieuw verfilmen in een Engelstalige versie (2007), wat de blijvende impact van het werk onderstreept.