Veel kinderen uit de jaren 80 groeiden ermee op, en één scène in de fantasyfilm zorgde jarenlang voor vele tranen

In dit artikel:

The NeverEnding Story uit 1984, geregisseerd door Wolfgang Petersen en gebaseerd op het boek van Michael Ende, is voor veel generaties synoniem met kinderlijke verwondering maar ook met onverwachte emotionele diepgang. Met een destijds enorme Europese productieprentening van rond de 27 miljoen dollar bouwde de film een fantasierijke wereld vol praktische effecten en bijzondere wezens die nog steeds geroemd worden.

Het meest blijvende moment is voor velen het tragische verlies van Atreyu’s paard Artax in de moerassen van verdriet: een scene die met zijn gevoel van machteloosheid en rouw kinderen en volwassenen diepe indruk gaf. Ondanks die zware toon werd de film commercieel succesvol — ruim 100 miljoen dollar wereldwijd — en groeide uit tot een cultklassieker die latere fantasyfilms en series heeft beïnvloed.

Critici en publiek blijven de mix van avontuur, visuele creativiteit en emotie waarderen; de film behoudt een sterke reputatie (onder meer een hoge score op Rotten Tomatoes) als een toegankelijke introductie tot het genre. Kort gezegd: The NeverEnding Story blijft een nostalgische mijlpaal die aantoont dat kinderfilms ook echte, blijvende gevoelens kunnen oproepen.