Vandaag een horrorklassieker, maar bij release kreeg dit meesterwerk juist bakken kritiek

In dit artikel:

Stanley Kubricks The Shining, die in 1980 uitkwam, werd aanvankelijk door veel recensenten koud ontvangen. Critici snapten volgens het artikel weinig van Kubricks langzame opbouw, bizarre sfeer en afgemeten regiestijl; Jack Nicholsons ingehouden, soms gespierde spel viel voor sommigen te overdreven, anderen vonden de film te afstandelijk en niet eng genoeg in traditionele zin.

In de jaren daarna kantelde het oordeel echter volledig. Kijkers en filmwetenschappers begonnen steeds meer symboliek, verborgen details en Kubricks strakke cameravoering te waarderen, waardoor de beklemmende sfeer en de psychologische aanpak van de horror als grote kwaliteiten werden gezien. Elementen die aanvankelijk kritiek opleverden — traag tempo en onbehagen — blijken nu de kern van de tijdloze kracht van de film.

The Shining groeide uit tot een cultureel fenomeen; scènes zoals de beroemde tweeling zijn iconisch geworden en de film staat steevast in lijsten met beste horrorfilms. Tegelijk bleef de productie niet onomstreden: de werkervaring van actrice Shelley Duvall en de afwijzing van de film door boekschrijver Stephen King zorgen nog steeds voor discussie rondom de filmgeschiedenis.