Scarlett Johanssons favoriete film werd uitgejouwd door het publiek: "Een van de slechtste vertoningen"

In dit artikel:

Scarlett Johansson brak door in Ghost World (2001) en bouwde sindsdien een eclectische carrière op, maar het publiek blijft haar vaak als sekssymbool zien — iets wat haar zelfs een Engelstalige hoofdrol kostte toen David Fincher vond dat ze te veel uitstraling had voor Lisbeth Salander. Die publieke perceptie maakte haar rol in Jonathan Glazers onconventionele sciencefictionfilm Under the Skin (2013) extra betekenisvol.

Under the Skin, gebaseerd op Michel Fabers roman, plaatst Johansson als een buitenaards wezen dat zich als vrouw voordoet en in Schotland mannen lokt en ontvoert. Glazer zette haar aantrekkingskracht doelbewust in: door Johansson in alledaagse, realistische situaties te laten verschijnen — deels gefilmd met verborgen camera’s en met niet-acteurs in bijrollen, zoals motorracer Jeremy McWilliams — ontstond een ongemakkelijke, bijna antropologische kijk op seksualiteit en macht. Minimalistische special effects en een spaarzaam script versterkten de ongrijpbare sfeer.

Johanssons sterstatus hielp de productie van financiering te voorzien en zij bleef vier jaar trouw aan het project terwijl het script zich ontwikkelde. Voor de rol leerde ze een bestelbus besturen en oefende ze een Schots-Brits accent; ook ervoer ze een andere toon tijdens persrondes, waarin gesprekken vaak filosofischer en minder gossipgericht waren dan bij commerciële films.

De première in Venetië was echter pijnlijk: een mix van gejuich en boegeroep zorgde ervoor dat Johansson bijna in tranen raakte. Regisseur Glazer troostte haar met de verwachting dat de film later erkend zou worden — een voorspelling die uitkwam. Ondanks matige kassaresultaten oogstte Under the Skin lovende kritieken, won het diverse prijzen en groeide het uit tot een cultfilm die op veel lijsten met beste films van het decennium en van de 21e eeuw staat.

De film is inmiddels terug te vinden op platformen als Pathé Thuis en Prime Video, en wordt vaak genoemd als een van Johanssons meest gedurfde en artistiek geslaagde keuzes.