'Rooster' is meer dan alleen humor: 'De kracht zit in de personages'

In dit artikel:

HBO-serie Rooster, vanaf 8 maart wekelijks op HBO Max te zien (finale 10 mei), volgt bestsellerauteur Greg Russo — vertolkt door Steve Carell — die verhuist naar de universiteit waar zijn dochter Katie lesgeeft. De nieuwe comedy-drama van Bill Lawrence en Matt Tarses, makers met titels als Scrubs en Ted Lasso op hun cv, zet humor stevig in dienst van karakterontwikkeling: publiekelijk succes en privé kwetsbaarheid botsen voortdurend in Russo’s leven.

Recensent Bas van Antwerpen (MovieMeter) stelt dat de cast de serie draagt. Carell geeft Russo nuance: niet een karikatuur maar een man die worstelt met imago, vaderrol en de nasleep van een scheiding. Charly Clive maakt Katie herkenbaar en geloofwaardig in haar persoonlijke crisis, Phil Dunster (als ex-partner Archie) brengt spanning in de familiedynamiek, en John C. McGinley valt op als de goedbedoelde maar wat klungelige universiteitsbestuurder Walter Mann. Hun samenspel is de grootste troef van Rooster.

Narratief werkt vooral op het thema van hoe een zorgvuldig opgebouwd imago iedereen kan beperken. Tegelijk laat de serie in de eerste afleveringen beperkt materiaal los over Russo’s verleden; dat maakt sommige emotionele scènes minder effectief. Ook probeert Rooster veel plotlijnen tegelijk op te zetten — Russo’s rol op de campus, de relatiegeschiedenis van Katie en Archie, en verschillende nevenpersonages — waardoor het tempo soms gehaast en rommelig aanvoelt. Niet alle grappen landen even goed; de toon kiest vaak veilige, toegankelijke humor waardoor scherpte ontbreekt.

Al met al is Rooster geen constante lachgolf maar wel een serie die blijft hangen vanwege de karakterfocus en momenten van ongemakkelijke herkenning. Voor wie van personengeoriënteerde komedies houdt, is het een waardevolle toevoeging aan HBO Max, ondanks een onrustige start en wisselende komische scherpte.