Recensie 'Wild Horse Nine'

In dit artikel:

Martin McDonagh keert met *Wild Horse Nine* (2026) terug na films als *Seven Psychopaths*, *Three Billboards Outside Ebbing, Missouri* en *The Banshees of Inisherin*. De zwarte komedie leunt vooral op scherpe dialogen, ongemakkelijke situaties en subtiele humor, niet op grote grappen, actiescènes of spectaculaire plotwendingen.

De sterke cast vormt het hart van de film. John Malkovich valt op door zijn timing en krijgt ruime gelegenheid om zijn centrale rol uit te werken. Ook Steve Buscemi, Sam Rockwell en Parker Posey maken indruk, waarbij Posey met een kleine rol toch veel effect sorteert. De film doet daardoor denken aan ouderwetse Hollywoodproducties waarin script en acteurs het geheel dragen.

De belangrijkste tekortkoming is het trage tempo. In de eerste twee aktes gebeurt te weinig en komt het verhaal pas rond de helft echt op gang. De gesprekken houden de aandacht deels vast, maar compenseren het gebrek aan voortgang niet volledig. In het laatste bedrijf komen de verhaallijnen beter samen en krijgt de film meer emotionele lading. Daardoor wordt de lange opbouw begrijpelijker, al had het tempo eerder mogen versnellen. Uiteindelijk is *Wild Horse Nine* vooral een sterk acteursfeest met een uitgesproken McDonagh-stijl, maar de moeizame aanloop verhindert dat de film uitzonderlijk wordt. Malkovich lijkt wel een serieuze kandidaat om tijdens het komende awardseizoen opnieuw veel aandacht te krijgen.