Recensie 'The End of Oak Street'

In dit artikel:

In The End of Oak Street (2026) keert regisseur David Robert Mitchell, bekend van It Follows, terug naar het terrein van mysterie en dreiging. De door J.J. Abrams geproduceerde film speelt zich af in de jaren 80 en combineert horror, familiedrama, satire en spektakel rond dinosauriërs. De klassieke cameravoering, cinematografie en nadrukkelijke soundtrack zorgen geregeld voor een overtuigend tijdsbeeld, al voelt de nostalgie soms clichématig aan.

De film heeft vooral moeite om een duidelijke identiteit te vinden. Komische, dramatische en satirische scènes volgen elkaar op, zonder dat één toon echt de overhand krijgt. Anne Hathaway en Ewan McGregor geven het familiedrama extra gewicht, maar dat verhaalelement wordt telkens opzijgeschoven voor een andere stijl. Daardoor lijkt de genrecombinatie eerder onbeslist dan bewust uitgewerkt.

De spanningsopbouw is in de eerste helft wel sterk. De dinosauriërs blijven grotendeels buiten beeld, waardoor hun aanwezigheid dreigend en mysterieus blijft. Mitchell benut daar de suggestieve aanpak die ook It Follows kenmerkte. Zodra de monsters nadrukkelijker worden getoond, verandert de film echter in een conventioneel spektakelstuk en verdwijnt een groot deel van de spanning.

De special effects zijn wisselend, maar niet zo zwak dat ze het kijkplezier volledig ondermijnen. De muziek is consequent sterk en geeft de film, ondanks de soms dikke aanzet, een herkenbaar jaren 80-karakter. Wie vooral dinosauriërs, actie en nostalgie zoekt, kan zich ermee vermaken. Toch overheerst de teleurstelling: met meer vertrouwen in de spanning uit de eerste helft en een grotere rol voor het familiedrama had Mitchell van het originele concept en de sterke cast mogelijk een bijzondere film kunnen maken. Nu probeert The End of Oak Street te veel tegelijk te zijn en overtuigt hij in geen enkele richting volledig.