Recensie 'Supergirl'

In dit artikel:

Milly Alcock, vooral bekend als Rhaenyra uit *House of the Dragon*, krijgt in *Supergirl* (2026) haar eerste grote hoofdrol in Hollywood. De film van regisseur Craig Gillespie — eerder verantwoordelijk voor onder meer *I, Tonya* en *Cruella* — vormt een vroege pijler onder het nieuwe DC-universum. Die keuze wekt aanvankelijk nieuwsgierigheid, omdat het project niet draait om een publiekslieveling als Batman of Wonder Woman, maar om een personage met minder vanzelfsprekende massa-aantrekkingskracht.

De film kiest in het begin voor een luchtigere toon dan verwacht en doet in de eerste akte zelfs denken aan *Guardians of the Galaxy*. Daarna krijgt *Supergirl* meer een eigen gezicht: Kara reist door het heelal nadat schurk Krem Krypto heeft vergiftigd, op zoek naar een tegengif én wraak. Onderweg sluit Ruthye zich bij haar aan, die zelf ook een rekening met Krem heeft te vereffenen. Toch blijft het verhaal volgens de recensie nogal voorspelbaar.

De sterkste troef is Alcock zelf, die een duidelijke, eigen versie van Kara neerzet, los van Superman. Vooral de scènes die ingaan op haar verleden en de ondergang van Krypton maken indruk, net als enkele visueel sterke effecten en actiepassages. Jason Momoa zorgt als Lobo voor extra vaart zodra hij verschijnt. Tegelijkertijd valt de schurk tegen: Matthias Schoenaerts krijgt als Krem weinig karakter mee, waardoor de spanning beperkt blijft. Ook de muziek blijft te vlak om de film echt te dragen.

Alles bij elkaar is *Supergirl* een film met duidelijke potentie, maar ook met net zoveel tekortkomingen. Voor fans is het een redelijke, soms boeiende kennismaking met Kara Zor-El, maar geen overtuigende thuisloper. Alcock keert later terug als Supergirl in *Man of Tomorrow* (2027), dat op 9 juli 2027 in de bioscoop verschijnt.