Recensie 'Monster: The Lizzie Borden Story'

In dit artikel:

In Monster: The Lizzie Borden Story richt Netflix-serie van Ryan Murphy zich voor het eerst op een vrouwelijke moordenaar. De reeks volgt de jonge Lizzie Borden (Ella Beatty), die aan het einde van de negentiende eeuw onder het bewind leeft van haar afstandelijke vader Andrew (Charlie Hunnam) en kille stiefmoeder Abby (Rebecca Hall). Haar leven verandert door de komst van dienstmeid Bridget Sullivan (Vicky Krieps). De twee ontwikkelen een intieme band en besluiten samen een bloedig plan uit te voeren om te ontsnappen aan de mishandeling binnen het gezin.

De serie neemt veel vrijheid met de historische feiten en kiest voor een moderne interpretatie van Lizzie Borden en haar relatie met Bridget. Speels camerawerk, dynamische montage en een eigentijdse soundtrack met onder meer The Doors en The Runaways geven het verhaal een opvallende, energieke stijl.

De cast is een van de sterkste punten. Beatty combineert kwetsbaarheid met dreiging, terwijl Hall als Abby elke scène domineert. Hunnams aanwezigheid werkt soms afleidend, mede doordat hij in het vorige seizoen nog seriemoordenaar Ed Gein speelde.

Daarnaast verweeft de serie Lizzies verhaal met dat van de zestiende-eeuwse gravin Erzsébet Báthory, eveneens gespeeld door Krieps, en seriemoordenaar Aileen Wuornos, vertolkt door Sarah Paulson. Die historische verbindingen zijn grotendeels verzonnen. Wuornos krijgt bovendien weinig schermtijd, waardoor haar rol niet altijd noodzakelijk aanvoelt. Toch zorgen de creatieve overgangen en sterke montage voor enkele memorabele momenten.

De serie is daarmee visueel indrukwekkend en gedurfd, maar soms onevenwichtig door de houterige scenariobalans en de ongelijke verdeling tussen de personages. Ondanks die tekortkomingen vormt de reeks een stijlvolle en vermakelijke toevoeging aan de Monster-franchise.