Recensie 'Michael'

dinsdag, 21 april 2026 (15:16) - FilmVandaag.nl

In dit artikel:

De biopic Michael (2026) zet het leven van Michael Jackson neer maar begint met een achterstand: decadeslange controverses, sterke bemoeienis vanuit de familie en juridische beperkingen dwongen makers om scènes te herschrijven en opnieuw op te nemen omdat een belangrijk personage niet gebruikt mocht worden. Regisseur Antoine Fuqua, bekend als een degelijke vakman (denk aan Training Day), probeert met dit beladen project het beste te maken van beperkte ruimte.

De film opent in 1966 in het ouderlijk huis van de Jacksons en toont direct de gespannen relatie tussen Michael als kind (Juliano Valdi) en zijn vader Joseph, hier vertolkt door een indrukwekkende Colman Domingo. Domingo’s vertolking van Joseph is opvallend krachtig en wordt in de recensie bijna als Oscarwaardig bestempeld; Valdi overtuigt als jong talent maar krijgt relatief weinig schermtijd.

De volwassen Michael wordt gespeeld door Jaafar Jackson, wiens casting vooraf op scepsis stuitte vanwege familiebanden en weinig acteservaring. In de film overtreft hij die verwachtingen: hij imiteert niet alleen bewegingen en zang, maar weet ook kwetsbaarheid en innerlijke drijfkracht te tonen. Dat maakt zijn performance tot een van de sterkere elementen van de film.

Narratief hakt de film echter in hoge versnelling door Michaels leven, soms bijna als een lange muziekvideo, waardoor diepgang vaak ontbreekt. Op momenten waarop het tempo daalt en scènes meer ruimte krijgen, blijkt de film sterkere kanten te hebben; de cast komt dan extra goed uit de verf. De makers lijken bovendien ruimte te laten voor een vervolg — wat meer rust in dit eerste deel zou dat vervolg alleen ten goede hebben gekomen.

Michael kiest doelbewust voor status en muziek boven kritiek en controverse; wie op zoek is naar een diepgravend, kritisch portret komt tekort, maar als publiekstrekker werkt het: de iconische songs zijn fraai verweven en de film is degelijk geproduceerd. Jaafar Jackson overtuigt, Colman Domingo steelt de show en Fuqua levert degelijk regiewerk binnen duidelijke beperkingen.