Recensie 'East of Eden'

In dit artikel:

De miniserie East of Eden (2026) is een nieuwe bewerking van John Steinbecks roman, die eerder vooral bekend werd door de verfilming uit de jaren vijftig. Het verhaal begint na de Amerikaanse Burgeroorlog, wanneer de broers Adam en Charles een zwaar toegetakelde, geheimzinnige vrouw opvangen. Cathy, gespeeld door Florence Pugh, groeit vervolgens uit tot het middelpunt van hun levens: de burgerlijke Adam raakt verliefd op haar, terwijl de opstandige Charles haar steeds meer wantrouwt.

Scenariste Zoe Kazan kiest voor een zorgvuldige opbouw in hoofdstukken. Eerst krijgen de broers ruimte, waarna Cathy vanaf de tweede aflevering centraal komt te staan. De serie behandelt het verhaal niet als een romantisch kostuumdrama, maar als een intense karakterstudie over familie, trauma, identiteit en de invloed van ouderlijke erfenissen. Daarbij dragen Adam en Charles nog altijd het strenge oordeel van hun overleden vader met zich mee.

De Bijbelse allegorie vormt tegelijk een risico. Wanneer Cathy uitsluitend als een door het kwaad beheerste vrouw wordt neergezet, verdwijnt haar psychologische complexiteit. Vooral haar keuze om in een bordeel te werken dreigt dan te worden gereduceerd tot zedeloosheid, in plaats van een gevolg van haar ervaringen en eigen keuzes.

Pugh geeft Cathy overtuigingskracht en combineert kwetsbaarheid met dreiging, al blijven sommige vragen rond haar personage onbeantwoord. Ook werkt het latere tijdsverloop minder goed, omdat zij niet zichtbaar ouder wordt terwijl haar kinderen wel door volwassen acteurs worden gespeeld. Fraaie landschappen, ingetogen strijkers en de ruimte voor grote tijdsprongen maken de serie desondanks tot een ambitieuze, sfeervolle herinterpretatie, die vooral dankzij Pugh boven een doorsnee familiedrama uitstijgt.