Recensie 'Apex'

In dit artikel:

Regisseur Baltasar Kormákur — bekend van natuurgedreven survivalfilms als Everest (2015) en Adrift (2018) — levert met Apex (2026) opnieuw een gespannen avontuur af waarin de woeste omgeving bijna als personage fungeert. De film speelt in Australië en volgt Sasha (Charlize Theron), een adrenalinezoekende kanoër die na emotionele problemen troost en uitdaging zoekt in de wildernis. Kort na aankomst raakt haar navigatie en uitrusting in de problemen; bij een tankstation ontmoet ze Ben (Taron Egerton), die haar naar een perfecte rivierplek leidt. Wat begint als hulp verandert snel in een levensgevaarlijk kat-en-muisspel wanneer Ben zich als kwaadaardige tegenstander ontpopt en Sasha op de vlucht slaat door de ruige natuur.

Egerton maakt een overtuigende, intimiderende antagonist met een geloofwaardige Australische tongval, terwijl Theron de geharde sporter speelt die al haar vaardigheden aanspreekt om te overleven. De natuurbeelden, vastgelegd door cinematograaf Lawrence Sher, geven de actiescènes veel impact en zorgen voor spectaculaire vista’s. Het script is van Jeremy Robbins — zijn eerste volledige speelfilmscenario na werk aan korte films en de serie The Purge — en de soundtrack is van de IJslandse componist Högni Egilsson, een eerdere Kormákur-collaborateur.

Apex combineert een hoog tempo, fysieke spanning en visueel vermaak met een ietwat bizarre maar doortimmerde plot. Voor liefhebbers van thrillers waarin mens en omgeving elkaar uitdagen, biedt de film een intense, vaak nagelbijtende kijkervaring waarin zowel acteurs als landschap centraal staan.