In het prachtige anti-avonturenepos 'Magellan' is de ontdekkingsreiziger een bloeddorstige gek

In dit artikel:

In Magellan onderwerpt de Filipijnse regisseur Lav Diaz het traditionele beeld van Ferdinand Magellaan aan een kritische herlezing. De Portugese zeevaarder, die in 1519 onder Spaanse vlag aan een expeditie begon en uiteindelijk Cebu bereikte, verschijnt niet als bewonderenswaardige pionier maar als een gedreven en gewelddadige veroveraar. Zijn optreden wordt verbonden met de verspreiding van het christendom en met grootschalig geweld tegen de lokale bevolking.

Gael García Bernal geeft Magellaan desondanks een menselijke gelaagdheid. Zijn vertolking laat ruimte voor twijfel, kwetsbaarheid en momenten waarop de ontdekkingsreiziger minder eendimensionaal lijkt. Juist daardoor komt het contrast met de verwoesting die in naam van religie en macht ontstaat sterker naar voren.

Diaz brengt de jarenlange reis in beeld tegen de achtergrond van muiterij, ziekte, uitputting en psychische ontregeling. De regisseur kiest voor beheerste camerabewegingen, zorgvuldig samengestelde beelden en een opvallend gebruik van licht en kleur. De film toont de koloniale slachtingen zelden rechtstreeks. In plaats daarvan legt hij de nadruk op de gevolgen: verwoeste nederzettingen, lichamen en een landschap waarin vooral stilte en verval overheersen.

Magellan duurt minder dan drie uur en is daarmee toegankelijker dan veel andere films van Diaz, die bekendstaat om zeer lange producties. Het kostuumdrama is opgenomen in de zomerreeks Previously Unreleased van filmmuseum Eye. Ondanks de meer conventionele speelduur behoudt Diaz zijn eigenzinnige stijl, die de expeditie verandert in een beklemmend anti-avonturenverhaal over koloniale macht en ondergang.