Hoewel het compleet verschillende films zijn, vind ik deze twee grote en gave Oscarkanshebbers toch bizar veel op elkaar lijken
In dit artikel:
Twee ogenschijnlijk onvergelijkbare films blijken hetzelfde temperament te delen: Marty Supreme en One Battle After Another zijn visueel verschillend, maar beide gedrenkt in een fascinatie voor de “American Fringe” — outsiders die koste wat het kost hun doel najagen. Regisseurs (onder wie Josh Safdie en Paul Thomas Anderson) zetten obsessieve hoofdpersoonnen centraal: van een pingpong‑hustler tot politieke sjacheraars, gedreven door een bijna ongezonde drang tot succes en overleving.
Beide films verwerpen de klassieke drie‑actstructuur ten gunste van een episodische, “shaggy dog”-vertelling vol zijpaadjes en vignetten. De verhaallijn is meer een sfeervolle dwaaltocht dan een rechttoe‑rechtaan plot; opbouw en toon wegen zwaarder dan een nette ontknoping. Als gemeenschappelijke motor fungeert de hustle — de constante strijd om economisch te overleven en anderen te slim af te zijn.
Thematisch verheffen de makers subculturen (jaren‑50 pingpong of lokale politiek) tot mythische, criminele chaos, met duidelijke echo’s van paranoia‑thrillers en seventies Yakuza‑films. Chaos wordt niet opgelost maar als natuurlijke gesteldheid van instinctief handelen weergegeven. Waar Marty Supreme je in de psychose van één man opsluit, zoomt Anderson uit naar de waanzin van een hele gemeenschap in verval.
Marty Supreme met Timothée Chalamet draait nu in de bioscoop; Andersons nieuwe film met onder anderen Leonardo DiCaprio is te zien op HBO Max. Beide titels worden genoemd als kanshebbers voor prijzen en staan hoog in jaarlijsten: One Battle After Another stond in de schrijver’s top vijf van 2025, Marty Supreme wordt een favoriet voor 2026.