Hoe Marvel met topregisseurs telkens weer onnodig de mist ingaat

In dit artikel:

28 Years Later: The Bone Temple draait nu in de bioscopen en krijgt uitstekende recensies op IMDb en Rotten Tomatoes, ondanks tegenvallende kaartverkoop. De film is gemaakt door regisseuse Nia DeCosta, die eerder succes had met Hedda. Tegelijkertijd staat DeCosta onder een smet vanwege haar Marvel-film The Marvels, die door critici en publiek vaak wordt bestempeld als een van de mindere superheldenfilms van recent jaar.

Veel commentaar richt zich op het gebrek aan creatieve vrijheid bij Marvel: volgens critici kon DeCosta haar stempel niet op The Marvels drukken. Zelf zei ze daarover: "Als ik heel eerlijk ben, is dit een Kevin Feige-productie. Het is zijn film. Ik had niet heel veel erover te zeggen." Diezelfde dynamiek deed zich eerder voor bij Chloe Zhao, die na Oscars voor Nomadland Marvels Eternals regisseerde — ook een grote tegenvaller — maar daarna weer succesboekte met Hamnet.

Het artikel suggereert dat het patroon terugkomt: regisseurs worden door de studio-aanpak van Marvel beperkt, wat het moeilijk maakt om vernieuwende of gewaagde blockbusters af te leveren. De conclusie is impliciet: als Marvel vaker regisseurs meer artistieke ruimte geeft, zouden er mogelijk weer betere, origineelere superheldenfilms ontstaan.