Hij nam een gok van $4 miljoen en hield er $60 miljoen aan over: Jack Nicholson lacht zich nu rot
In dit artikel:
Jack Nicholson, inmiddels zo’n 16 jaar met pensioen maar met een loopbaan van bijna zes decennia, verdiende aan één rol uitzonderlijk veel geld door een slimme contractstrategie. In 1989 speelde hij de Joker in Tim Burtons Batman, waarin Michael Keaton de vleermuisman vertolkte. De film – een gewaagde herinterpretatie van het stripheldenverhaal – werd zowel bij critici als publiek een groot succes en bracht wereldwijd meer dan 400 miljoen dollar op. Behalve goede recensies voor Burton, Keaton en Nicholson, kreeg de productie meerdere prijzen en nominaties; onder meer de Oscar voor Beste Art Direction en een Golden Globe-nominatie voor Nicholson.
Warner Bros. nam destijds een risico: Burton en Keaton hadden vooral een achtergrond in eigenzinnige komedies, en veel comicsfans en insiders twijfelden of dit genoeg was om van Batman een geloofwaardige superheldfilm te maken. Nicholson, die al twee Oscars had en een van Hollywoods meest gewilde namen was, gebruikte zijn positie effectief. In plaats van het door Warner voorgestelde vaste salaris van 10 miljoen dollar accepteerde hij een lager basissalaris van 6 miljoen in ruil voor een percentage van de bioscoopopbrengsten en — opvallend voor die tijd — een aandeel in merchandisinginkomsten rondom de Joker.
Die keuze bleek goud waard. Batman groeide uit tot niet alleen een kassucces maar ook een merchandisinggrootmacht: speelgoed, T-shirts, posters en vooral Joker-merchandise leverden enorme extra inkomsten op. Dankzij zijn winstdeel en merchandisingvergoeding had Nicholson binnen enkele jaren al meer dan 40 miljoen dollar verdiend; medio jaren negentig liep dat op tot naar schatting circa 60 miljoen dollar. Zijn contract was daarmee een van de meest lucratieve deals voor een acteur ooit en droeg bij aan een verschuiving in Hollywood: minder nadruk op vast salaris, meer op winstdeelname en licentie-inkomsten.
Kortom: Nicholson combineerde sterstatus met zakelijk inzicht en geloof in het project, waardoor hij niet alleen artistiek succes boekte maar ook financieel de vruchten plukte van de opkomst van stripverfilmingen als grote, merchandisegedreven franchises.