Hij is een van de meest geliefde filmrobots aller tijden, maar eigenlijk is Johnny Five gewoon behoorlijk irritant

In dit artikel:

Johnny Five, de sympathieke robot uit de Short Circuit-films, debuteerde in 1986 en groeide snel uit tot een icoon uit de jaren 80. De eerste film, geregisseerd door John Badham en geschreven door S. S. Wilson en Brent Maddock, vertelt hoe een experimentele militaire machine door blikseminslag een mensachtige vorm van kunstmatige intelligentie krijgt, ontsnapt en de wereld ontdekt. Tim Blaney gaf de robotstem, en acteurs als Fisher Stevens, Ally Sheedy en Steve Guttenberg completeren de cast. Johnny viel op door zijn grote, camera-achtige ogen, beweeglijke "wenkbrauwen", snelle spraak en nerveuze bewegingen, eigenschappen die hem warm en kindachtig lieten overkomen—een duidelijk contrast met de kille robots uit films als The Terminator en RoboCop.

Het vervolg Short Circuit 2 uit 1988, het speelfilmdebuut van Kenneth Johnson, brengt Johnny naar de stad waar hij verstrikt raakt in mensen die hem willen uitbuiten. Fisher Stevens keert terug als Ben Jahrvi; Michael McKean en Cynthia Gibb hebben ook belangrijke rollen, en Blaney spreekt opnieuw Johnny. De film kreeg meer gemengde kritieken en was commercieel minder succesvol dan het origineel. Veel kijkers vonden Johnny in het tweede deel veel minder charmant: zijn reeds gevestigde karaktertrekjes worden overdreven en drukken het personage tot luidruchtige, repetitieve en soms vermoeiende grappen, omdat de wezenlijke ontwikkeling van het personage in de eerste film al voltooid was.

Voor wie de films wil zien: in Nederland is de eerste Short Circuit momenteel niet op de grotere streamingdiensten te vinden; beide films zijn wel op dvd verkrijgbaar. Short Circuit 2 is daarnaast te huur en te koop via Prime Video. Johnny Five blijft echter een opvallend voorbeeld van hoe ontwerp en performance een robot snel kunnen transformeren van innemend tot irritant wanneer een vervolg de balans verliest.