Het is best vreemd, maar iedere keer als ik op vakantie ga, dan denk ik aan deze gruwelijke filmscène

In dit artikel:

Elke keer dat ik met koffer de vertrekhal binnenstap, sluipt dezelfde paniek omhoog: de beruchte openingsscène van Final Destination uit 2000 heeft mijn plezier in vliegen blijvend aangetast. De schrijver van het stuk beschrijft hoe het herbekijken van die film — en de recente release van het zesde deel, Final Destination: Bloodlines — telkens oude angsten oproept. Wat begon als een filmische setpiece waarin een vlucht in chaos eindigt, zet zich in hun hoofd vast als een onmiskenbaar, angstaanjagend beeld.

Regisseur James Wong en studio New Line Cinema krijgen de credits voor die indringende scène; hoewel critici destijds verdeeld waren (circa 51% op Rotten Tomatoes), bleek het publieksmatig een succes met ruim 110 miljoen dollar aan wereldwijde opbrengst. De film scoort door zijn slimme uitgangspunt: ogenschijnlijk onzichtbare, onontkoombare krachten die gewone gebeurtenissen in dodelijke nachtmerries veranderen. Voor de auteur vertaalt dat zich in echte vliegangst, ondanks het rationele besef dat vliegen veilig is.

Ook het nieuwste deel laat sporen na: de openingsshot met een gigantische glazen vloer in een toren veroorzaakt nu alledrie hoogtevrees. Voor wie de franquíe wil herbeleven: het origineel met o.a. Devon Sawa en Ali Larter is momenteel op Prime Video te zien, Bloodlines staat op HBO Max. Kortom: de reeks bewijst hoe filmische verbeelding diep kan ingrijpen in hoe mensen alledaagse situaties ervaren — een interessante illustratie van hoe fictie de beleving van reële risico’s kan kleuren.