Gondola

In dit artikel:

Veit Helmer presenteert met Gondola een stille film over twee kabelbaanconducteurs die elkaar via steeds creatievere capriolen verleiden, zonder enige dialoog. Muziek en geluid zijn wel prominent aanwezig, maar woorden ontbreken bewust, omdat Helmer gelooft dat dialoog vooral iets voor de radio is en tegelijkertijd problemen veroorzaakt bij vertalingen en ondertiteling. Met deze keuze maakt hij zijn films internationaal toegankelijk en onafhankelijk van taalgrenzen, wat ook zijn eerdere woordeloze films zoals Tuvalu en Absurdistan kenmerken.

De film speelt zich af bij een indrukwekkende Sovjet-kabelbaan in de Georgische wijnstreek, waar de Georgische Nino Soselia en de Franse Mathilde Irrmann als gondeliers tegenover elkaar staan en eigenaardig verliefd worden tijdens elkaars korte ontmoetingen. De locatie inspireerde Helmer vanwege de combinatie van een besloten ruimte met een weids uitzicht, waardoor het verhaal zich op een speelse en visueel sterke manier ontvouwt.

Gondola behandelt een lesbische liefde in een regio met weinig tolerantie hiervoor, waardoor de film deels werd gepresenteerd als een verhaal over conflicten met een baas. Desalniettemin ligt de focus op de ingetogen en speelse interacties tussen de hoofdpersonen. Helmer laat zich ook inspireren door de vorm en stijl van vroege stomme cinema, zoals die van Chaplin en Keaton, waarbij elke scene een nieuw experiment is met de setting van de kabelbaan in plaats van een traditionele verhaallijn. Dit resulteert in een charmante en energieke filmervaring die uitnodigt tot een frisse blik op het medium.