'Euphoria' helemaal beu? Deze series zijn wél jouw tijd en moeite waard

In dit artikel:

Het derde seizoen van Sam Levinsons Euphoria valt slecht bij veel kijkers: de nadruk op expliciete seks en een afwijkend thematische koers hebben ervoor gezorgd dat veel mensen afhaken of niet eens beginnen. Als tegenwicht wijst het artikel op drie andere series die het onderwerp wél functioneel en overtuigend behandelen.

Ten eerste Skins: Noisey benadrukt hoe essentieel de muziek is voor de toon en impact van de serie. Een anekdote over een heruitzending op kanaal JIM — waar per ongeluk een Australische soundtrack draaide — illustreert hoezeer een nummer als Chingy’s Right Thurr verbonden is met scènes en personages, en hoe de juiste soundtrack de show omhoog tilt.

De tweede vermelding komt uit een gebruikersrecensie (IMDb): na een zwakke eerste aflevering groeit de serie uit tot een sappiger, realistischer portret van wanhopige tieners met gebroken gezinnen. Het draait hier om fouten maken, verantwoordelijkheid nemen en zelfontdekking — een ontwikkeling die de kijker kan meenemen als men de reeks een kans geeft.

De derde serie is een vijfdelige productie over jonge homoseksuele mannen in Londen in 1981 die de opkomst van aids meemaken (It's A Sin). De mix van humor en hartverscheurende tragedie, scherpe personages en aangrijpend script — met sterke rollen van Olly Alexander en een overtuigende bijrol van Neil Patrick Harris — maakt dit drama bijzonder indringend.

Kortom: waar Euphoria voor velen te expliciet en vervreemdend werd, slagen andere series erin seksualiteit en generatieproblemen te koppelen aan muziek, karakterontwikkeling of historische urgentie, waardoor ze veel geloofwaardiger en effectiever overkomen.