Een tiran als baas, dat was in 'The Devil Wears Prada' nog grappig. Hoe moet dat in deel 2, nu de lol daarvan af is?

In dit artikel:

Miranda Priestly — de meedogenloze hoofdredacteur uit The Devil Wears Prada — was jarenlang juist de aantrekkingskracht van de film: haar dictatoriale handelswijze werd als amusant en zelfs als een vorm van girlboss‑glamour gepresenteerd. Die kijk is aan het kantelen; tegenwoordig wordt het openlijk vernederen van ondergeschikten veel kritischer beoordeeld. Voor een vervolg betekent dat dat makers het personage en de machtsdynamiek moeten bijstellen — bijvoorbeeld door gevolgen te tonen, meer nuance of empathie toe te voegen, of de kritiek op zo’n leiderschap explicieter te maken. De observatie komt van een filmrecensent die in een column reflecteert op hoe onze beeldcultuur verandert en wat dat betekent voor het portretteren van macht in films.