Een misleidende trailer maakte van dit pareltje per ongeluk een veel betere film

In dit artikel:

Drive (2011) van Nicolas Winding Refn ontwikkelde zich van misbegrepen kaskraker tot cultklassieker. Waar de trailers veel sneller autobestaan en non‑stopactie voorspiegelden, leverde Refn een traag, stilistisch misdaaddrama af: veel sfeer, lange stiltes, en een esthetiek waarin muziek en neonlicht bijna personages vormen. Ryan Gosling speelt een naamloze stuntman en vluchtwagenchauffeur die overdag in Hollywood werkt en ’s nachts criminelen helpt ontsnappen; zijn zwijgzame aanwezigheid bouwt spanning op zonder traditionele heldentaal. Actie komt weinig voor, maar wanneer geweld uitbreekt is het bruut en schokkend; de liefdesrelatie met Carey Mulligans personage blijft schaars uitgewerkt. De afwijkende aanpak leidde bij verschijning tot verdeeld publiek—zowel teleurstelling door misleidende marketing (zelfs een rechtszaak vanwege de promotie) als lof van wie meeging in de sfeer. Uiteindelijk verzekerde die eigenzinnige mix van stijl en ongemak Drive van blijvende erkenning en een prominente plek in het filmbeeld van de jaren 2010.