Edward Norton vond zijn samenwerking met deze regisseur maar niks: "Een keer en nooit meer"

In dit artikel:

Edward Norton bouwde een naam op met sterke rollen in films als American History X en Fight Club, maar zijn betrokken, meedenkende werkwijze leverde hem ook botsingen op met regisseurs. Marvel besloot hem bijvoorbeeld na zijn eenmalige verschijning als Bruce Banner te vervangen door Mark Ruffalo.

Een opvallend clash vond plaats met Woody Allen tijdens de opnamen van Everyone Says I Love You. Norton voelde zich beperkt door Allens werkwijze: volgens hem gaf Allen weinig concrete aanwijzingen, werkte snel met korte draaidagen en weinig repetities, en liet daardoor weinig ruimte voor gezamenlijke karakterontwikkeling. Norton heeft behoefte aan overleg en het samen vormgeven van personages, iets wat tijdens dat project volgens hem ontbrak; nadien werkten de twee dan ook niet meer samen.

Nortons voorbeeld illustreert hoe zijn artistieke betrokkenheid soms tot frictie leidt — hij wordt enerzijds begeerd door regisseurs om zijn talent, maar anderzijds botst zijn behoefte aan co-creatie met bepaalde, meer autoritaire of improvisatiegerichte werkmethodes. Daarnaast zijn er bekende conflicten uit het verleden (zoals met Tony Kaye) die dat beeld ondersteunen.