Drie minuten geen enkel woord, en toch verlaat niemand deze film zonder een brok in de keel

In dit artikel:

Giuseppe Tornatore's Cinema Paradiso, een intieme ode aan de bioscoop, vertelt het leven van Salvatore (Toto) die als succesvolle regisseur terugkeert naar zijn Zuid-Italiaanse geboortedorp na de dood van zijn mentor Alfredo. Met flashbacks toont de film hoe de jonge Toto in een kleine dorpsbioscoop zijn liefde voor film ontwikkelt en onder Alfedo’s hoede niet alleen vakkennis maar ook levenswijsheid opdoet: soms moet je je thuis achterlaten om iets groots te bereiken.

De film, gemaakt met een beperkt budget maar uitgebloeid tot een internationaal succes (o.a. een Oscar voor Beste Buitenlandse Film), ademt nostalgie naar een tijd waarin bioscopen gemeenschapsplekken waren. Het slotstuk — woordeloos, ondersteund door muziek — is legendarisch: een gevonden filmrol toont alle geknipte zoenscènes uit vroegere films en levert een krachtige, emotionele afronding. Acteurs als Jacques Perrin geven het verhaal een warm, menselijk hart.