Deze 5 doodenge films wisten hun geweldige schurken compleet te verpesten

In dit artikel:

Horror-schrijvers en -regisseurs halen vaak meer angst uit een schurk door hem spaarzaam in te zetten; voorbeelden zoals The Babadook, Hannibal Lecter en de haai uit JAWS illustreren dat minder soms meer is. Volgens een overzicht (oorsprong: Comicbook, overgenomen door FilmTotaal) zijn er echter tal van iconische antagonisten die in minstens één film ernstig zijn onderbenut.

- Michael Myers (Halloween Ends): na een deel dat volledig rond Myers draaide, kiest het slot van de trilogie plots voor een andere invalshoek. Myers zelf krijgt nauwelijks schermtijd; de plot verschuift naar een gepeste tiener die de moordenaar wordt, waardoor de dreiging van Myers verwaterd raakt.

- Pinhead (Hellraiser: Inferno): acteur Doug Bradley beweert dat Inferno oorspronkelijk geen echte Hellraiser-film was, maar een misdaaddrama waarin Pinhead pas in de laatste minuten verschijnt. Regisseur Scott Derrickson ontkent die achtergrond, maar het resultaat laat Pinhead marginaal terugkeren.

- Freddy Krueger (New Nightmare): de film probeert een nieuwe richting, maar de bovennatuurlijke entiteit blijft grotendeels onzichtbaar en Freddy zelf gedraagt zich vooral als een herhaling van zijn eerdere incarnaties.

- Albert Wesker (Resident Evil 3–6): het videogame-personage, beroemd om zijn uitstraling, krijgt in de filmuniversum weinig overtuigende treatments — van een korte cameo tot slecht ogende CGI en vlak acteerwerk van Shawn Roberts, met weinig narratieve impact in latere delen.

- Jason Voorhees (Jason Goes to Hell): na vier sterke delen verliest de franchise vaart; pogingen om de mythologie uit te breiden (deel 9) of van setting te veranderen (deel 8) overtuigen niet en tonen een uitgeput publiek.

Kort: legendarische schurken verliezen hun werking wanneer films foute keuzes maken in focus, uitvoering of schermtijd — waardoor hun iconische status in bepaalde afleveringen ondergraven wordt.