Deze tijdreisfilm lijkt eerst klein en vreemd, maar na 25 minuten valt het slimme mechanisme op zijn plek

In dit artikel:

De Spaanse sciencefictionthriller *Timecrimes* uit 2007 volgt Héctor, die tijdens een rustig verblijf met zijn vrouw Clara een jonge vrouw in het bos bespiedt. Zijn nieuwsgierigheid leidt tot een confrontatie met een gemaskerde man en een tijdmachine, waarmee hij ongeveer een uur terug in de tijd reist. Daardoor ontstaan meerdere versies van Héctor en verandert een ogenschijnlijk klein incident in een complexe tijdlus.

Regisseur Nacho Vigalondo, die ook de wetenschapper achter de machine speelt, bouwt de puzzel zorgvuldig op. Héctor probeert gebeurtenissen te voorkomen, maar veroorzaakt ze juist zelf en wordt uiteindelijk de dreigende figuur waarvoor hij aanvankelijk vluchtte. De film keert zich daarmee af van tijdreisverhalen waarin herhaling tot inzicht of persoonlijke groei leidt: Héctor weigert verantwoordelijkheid te nemen en blijft dezelfde fouten maken.

Naast de ingenieuze tijdconstructie legt *Timecrimes* nadruk op zijn grensoverschrijdende gedrag tegenover de naamloze vrouw. Zij krijgt nauwelijks een eigen stem en blijft vooral slachtoffer van Héctors keuzes, waardoor de film de kijker aanspoort niet alleen de tijdlus, maar ook zijn morele gedrag kritisch te beoordelen.