Deze oorlogsfilm was een dodelijke productie waar drie jaar aan gewerkt werd

In dit artikel:

Howard Hughes’ megaproductie Hell’s Angels (uitgebracht in 1930) staat bekend als een van de beruchtste en duurste films uit de vroege filmgeschiedenis. Hughes — ondernemer, vliegtuigpionier en regisseur — begon de film als stomme oorlogsfilm over twee Britse broers van het Royal Flying Corps (gespeeld door Ben Lyon en James Hall) die verstrikt raken in een liefdesdriehoek met Helen (Jean Harlow). Toen The Jazz Singer het publiek vroeg naar geluidsfilm, liet Hughes de productie halverwege ombouwen naar geluid, wat leidde tot castwisselingen (Greta Nissen werd vervangen vanwege haar accent) en extra vertragingen.

De film is vooral beroemd om zijn gevaarlijke luchtopnames: Hughes zette echte piloten en authentieke vliegtuigen in voor spectaculaire dogfights. Die ambitie eiste menselijke tol — tijdens de opnames kwamen drie stuntpiloten en een monteur om het leven, en Hughes raakte zelf zwaar gewond bij een crash (met een schedelbreuk en daaropvolgende operatie). Daarnaast experimenteerde Hughes met het vroege Technicolor voor een grote feestscène, wat Hell’s Angels visueel vooruitstrevend maakte.

De productie duurde ongeveer drie jaar en slokte enorme middelen op; het geadverteerde budget van circa 4 miljoen dollar maakte de film tot een van de duurste ooit, waardoor de investering pas na lange tijd terugverdiend werd ondanks goede kaartverkoop. Cultureel geldt Hell’s Angels als een mijlpaal in het vroege gebruik van geluid en kleur en als voorbeeld van het epische actiefilmgenre — en de chaotische, gevaarlijke productie van Hughes inspireerde later films over hem, waaronder Martin Scorsese’s The Aviator (2004). Tegenwoordig is Hell’s Angels niet op Nederlandse streamingdiensten prominent te vinden, maar voor geïnteresseerden duikt de film regelmatig op platforms als YouTube.