Deze gameverfilmingen maken al 25 jaar lang dezelfde fout

In dit artikel:

Al 25 jaar laten live-action Tomb Raider-adaptaties de games liggen die Lara Croft groot maakten. Het personage debuteerde in 1996 en groeide uit tot een icoon van de jaren 90; toch kozen eerdere films vaak voor nieuwe verhalen en bijrollen in plaats van de originele gameplots te volgen. Angelina Jolie speelde Lara Croft in twee vroege speelfilms (2001 en 2003) die weinig narratieve binding met de games hadden. De reboot van 2018 met Alicia Vikander sloeg een modernere toon aan en leek dichter bij de latere games te staan, maar een vervolg bleef uit.

Prime Video zet nu een nieuwe live-actionreeks in productie met Sophie Turner als Lara Croft. Hoewel het precieze verhaalkader nog onduidelijk is, duidt de casting van personages als Zip (Martin Bobb-Semple) en Atlas DeMornay (Jason Isaacs) erop dat makers inspiratie zoeken in het midden- tot latere deel van de franchise. Toch blijft de kritiek dat producenten consequent de eerste twee games — Tomb Raider (1996) en Tomb Raider II (1997) — negeren. Volgens de auteur bevatten juist die vroege spellen de meest filmwaardige ingrediënten: memorabele schurken, dinosaurussen en mutanten, sterke mythologische achtergronden en grootse locaties zoals een operahuis, boorplatformen, scheepswrakken en tempels met bewegende standbeelden.

Die originele verhaallijnen bieden volgens het stuk voldoende materiaal om een speelfilm of serie te dragen en verder uit te diepen met subplotten en karakterontwikkeling. Het is daarom opvallend dat adaptaties tot nu toe vaak opnieuw beginnen met scripts die weinig verband houden met wat fans destijds beroemd maakte.

Prime Video’s Tomb Raider-serie is begin deze maand van start gegaan met de productie; een releasedatum is nog niet aangekondigd. Voor wie de voorgangers wil terugkijken: de Jolie-films zijn te huur/kopen en Vikanders film is op streamingplatforms te vinden.