De meest walgelijke scène in de filmgeschiedenis, volgens de wetenschap

In dit artikel:

Een vijf jaar durend onderzoek waarbij meer dan 250 films werden geanalyseerd en bijna 500 proefpersonen geselecteerde fragmenten te zien kregen, heeft John Waters’ cultfilm Pink Flamingos (1972) aangewezen als de film met de meest walgelijke scène uit de filmgeschiedenis. De proefpersonen keken telkens dertig seconden naar een leeg scherm, vervolgens dertig seconden naar een fragment en gaven daarna op een schaal van één tot acht aan hoe zeer het hen deed walgen; Pink Flamingos behaalde een gemiddelde score van 6,45 en 84,9% van de deelnemers gaf aan dat de scène hen meer dan eens liet overgeven.

Pink Flamingos maakt deel uit van Waters’ zogenaamde "Trash Trilogy" en heeft de cultdragqueen Divine in de hoofdrol als Babs Johnson, een crimineel personage dat er prat op gaat de viezigheid te omarmen. De film bevat een aaneenschakeling van expres schokkende, groteske en expliciete taferelen — variërend van exhibitionisme en geweld tot scènes met rauwe lichamelijkheid en dieren — waardoor hij in enkele landen en delen van de Verenigde Staten (tijdelijk) werd verboden. Een van de bekendste en meest omstreden beelden uit de film is het slotmoment waarin Divine hondenuitwerpselen eet; juist die soort scène wordt vaak aangehaald als voorbeeld van de extreme smaakoverschrijding waarvoor de film berucht is.

Tegelijkertijd groeide Pink Flamingos ondanks (of dankzij) die schokwaarde uit tot een cultklassieker en werd de film later door critici ook met meer waardering bekeken. Voor wie de film nu wil zien: in Nederland ontbreekt hij op de gangbare streamingdiensten, maar hij is wel op dvd verkrijgbaar. Contekstueel markeert Pink Flamingos zowel Waters’ provocatieve esthetiek als Divines invloedrijke rol in underground- en queercinema: de film is bedoeld om grenzen te testen en maatschappelijke normen te tergen, en blijft daardoor onderwerp van discussie.